Waardering voor Partij voor de Dieren groeit

Voor elke duif een truitje?

De Partij voor de Dieren ontwikkelt zich tot een politieke factor van betekenis. De waardering voor de partij groeit. Maar ridiculisering en demonisering blijven op de loer liggen. De historica Christine Teunissen maakt de balans op van 4 jaar politieke strijd voor de bevrijding van het dier.

De steeds meer commercieel-totalitair wordende Westerse samenlevingen van het begin van de 21-ste eeuw rest nog slechts één manier om vooruit te komen: zelfbeperking. Volgens Gandhi is de mens daartoe wel degelijk in staat. Hij heeft zelf het bewijs geleverd.

Het is verleidelijk de aanslag op de koninklijke bus in Apeldoorn, amper een dag na het bericht dat Nederland ‘weer een beetje veiliger’ is geworden, af te doen als een incident veroorzaakt door een gevaarlijke gek. Het geweld in het publieke domein is namelijk ‘normaler’ dan over het algemeen wordt erkend. Sluipenderwijs zijn met geweld samenhangende verschijnselen als vandalisme, overlast, intimiderend en hufterig gedrag in de afgelopen 30 jaar explosief toegenomen. Ambulancepersoneel, politieagenten, buschauffeurs, vuilnismannen, loketbeambten, brandweerlieden, taxichauffeurs en andere hulpverleners worden er regelmatig mee geconfronteerd. Het aantal doden als gevolg van geweldsmisdrijven is sterk gestegen. Stierf in 1960 nog maar 0,37 per 100.000 inwoners als gevolg van een geweldsmisdrijf, in 1990 was dat ruim verdubbeld tot 0,9, terwijl dat in 1911 nog 0,33 was. We herinneren ons nog de internationale slachtofferenquête begin jaren negentig, waaruit volgens de Nederlandse leider van de enquête, dr. J. van Dijk, bleek dat Nederland ‘een losgeslagen land’ was geworden. Zou de situatie er 15 jaar later beter op zijn geworden?

Het geweld in de Gazastrook is het zoveelste hoofdstuk in een tragedie die het Midden-Oosten al meer dan een halve eeuw van crisis tot crisis brengt. Het eerste bedrijf dateert zelfs al van langer geleden. Al in de jaren twintig gingen de Britten, de toenmalige bezetters van Palestina, samen met groepen zionistische Jonden tekeer tegen wat toen ‘lastige’ Palestijnen werden genoemd. In 1922 kwamen de Europese mogendheden een ‘mandaatverklaring’ overeen waarin de Joden een belofte aan een eigen Joodse staat werd gedaan en de belangen van de veel talrijkere Palestijnse bevolking werden genegeerd. In 1967 werden ook de Westbank en de Gazastrook bezet. Sindsdien wordt ook de aanvaardbaarheid van het verzet van de Palestijnen tegen hun marginalisering genegeerd. Anno 2009 gaat de landroof door Israëlische ‘kolonisten’ op de westelijke Jordaanoever gewoon door. Huizen van Palestijnen worden opgeblazen en Palestijnse leiders geliquideerd en wordt het geweld van sommige groepen Palestijnen collectief afgestraft. In de houding van Westerse landen, inclusief Nederland, zit een element van acceptatie van deze misstanden, ook al is de strijd tussen Israëli’s en Palestijnen in elk opzicht ongelijk: tanks tegen geweren, geweren tegen stenen, soldaten tegen jongens.

Zoals te verwachten viel, zijn de Amerikaanse presidentsverkiezingen ook dit keer weer uitgedraaid op een commercieel mediafestijn: het grote geld (Obama had voor zijn campagne 639 miljoen dollar tot zijn beschikking) en beeldvorming zijn bepalend voor de uitslag. Het verschil met vorige verkiezingen is niet alleen dat deze negatieve tendens steeds sterker wordt, maar ook dat dit keer ook media uit Europa er volop aan meedoen. Tv-ploegen uit onder andere Nederland geven miljoenen uit en sturen hele tv-ploegen naar de VS om ‘the race’ op de voet te volgen. Vooruitlopend op Obama’s zege worden her en der in Nederland Obama victory evenings en -breakfasts georganiseerd.

Had paus Pius XII schuld aan de moord op miljoenen Joden door de nazi’s? Valt hem voor zijn optreden tijdens de Tweede Wereldoorlog iets te verwijten? In de aanloop naar de vijftigste verjaardag van zijn dood op 9 oktober regent het publicaties en studiedagen. De controverse is levendiger dan ooit. Ideologie blijkt nooit veraf. Wie Rome geen goed hart toedraagt, is geneigd hem een zware verantwoordelijkheid toe te schrijven. Anderen geven de paus minstens het voordeel van de twijfel.

De zogeheten kredietcrisis ontwikkelt zich voorspoedig. Het omvallen van de Fortisbank is een verheugende ontwikkeling en als het meezit gaan binnenkort ook banken in Frankrijk en Duitsland voor de bijl. Verheugend, omdat op die manier eindelijk een gezonde verhouding kan ontstaan tussen het veel te vele geld in de wereld en de reële economie. Het is jammer dat het kabinet de pret drukte door 17 miljard op tafel te leggen om Fortis grotendeels over te nemen, maar vermakelijk was weer dat minister Bos van Financiën zo dom was op te merken dat Nederland de krenten uit de Fortis-pap had gehaald en de Belgen de bedorven rest had gelaten, daarmee de zuiderburen flink tegen de haren in strijkend. Een mooi voorbeeld van hoe de hebzuchtige mentaliteit zelfs tot op ministerieel niveau is doorgedrongen.
Grappig is ook dat financiële instellingen worden gered door een instantie waarop ze altijd afgeven: de overheid. Die moet op grote afstand blijven zolang het goed gaat, maar als redder in de nood optreden als het fout gaat.

Miljarden verdampen en banken gaan failliet, maar de ‘kredietcrisis’ is geen ramp, ook al willen de geldmanagers en de media ons doen geloven dat dat wel zo is. Het is helemaal niet erg dat financiële instellingen omvallen. In de wereld is namelijk veel te veel geld in omloop, minstens tien keer meer dan er aan waarde van alle goederen en diensten tegenover staat. Het teveel aan geld heeft met name de Amerikanen blind gemaakt voor de realiteit. Ze bleven hun hoge levensstandaard maar financieren met geld dat werd geleend in het buitenland, dat maar al te graag bereid was de Amerikanen de leningen te verstrekken omdat geld lenen geld oplevert. Op de pof leven kan niet eindeloos doorgaan, daar komen veel Amerikanen nu achter.

Dat het toch nog tot een proces tegen de Bosnisch-Servische aartsschurk Radovan Karadzic is gekomen, is in meer opzichten verheugend. De nog levende slachtoffers die hij mede op zijn geweten heeft, zullen eindelijk gerechtigheid ervaren. Daarnaast zal tijdens de verhoren het bedroevend zwakke optreden van de West-Europese landen in de Bosnische oorlog weer voluit over het internationale voetlicht komen. Wellicht zal dat bijdragen tot het besef dat toekomstige schurken bijtijds een halt moet worden toegeroepen.